88888.gif

QQ图片20210330155559.jpg   状元作文

天堂电影院 影片 观后感

2021-07-20

在正式聊电影之前,我们先来简单提几句作曲家EnnioMorricone。


半个月前的7月6日,被盛誉为“史上最伟大电影作曲家”的EnnioMorricone,就正正好好去世一年。


91岁离世,算高寿;记忆中看过文章,说在电影作曲领域中封神的他,一直不得古典音乐世界的“真正认可”。但这并不妨碍他一生的音乐成就,毕竟“曲高和寡”这个成语,暗示了和寡,是因为曲高,既然那么流行,则大抵不够高级,这很可能是因为Morricone颇具流行性的世俗成就,连累了他创作音乐的严肃性与学术度,当然这只是揣测与臆想,属于我自己的。


这篇文章要说的,也是Morricone谱曲的一部了不起的电影《天堂电影院》。


国内影院在上个月重映了1989年问世,于次年获得奥斯卡最佳外语片奖的这部戏。导演是地道的西西里GiuseppeTornatore;1956年,5月27日,他出生在西西里岛上帕勒莫市附近10公里的、毗邻地中海的一个小镇,小镇的名字叫Begheria。


猜想这小镇,跟《天堂电影院》里的小镇,非常几近。电影里托托的小时候,也是1950年代,猜想戏中的诸多场景,丰富人物,也会是Tornatore的童年记忆的一部分。


编者出生在80年代的上海周边的小镇川沙,无论是西西里,还是浦东,乡下都可能有近似的地方。电影里,生活中,作为前消费主义时代中不多的集体参与的娱乐方式,电影院都会有一座。小镇上的人,没有绝对的好人或坏人,都有各自的滑稽与瑕疵。


川沙那座电影院,是50、60年代式带着一点点苏联式风格的建筑,入口里面正上方有着人民大会堂几个字。


小镇上的人,跟《天堂电影院》里的那些一样,各自在相互的视角与经验中,有着鲜活而丰满的形象,然后逐渐变得刻板,也一样都会老去,都会被崭新的时代大潮所抛离,似乎莫不如是。



广告新研制低功耗温度记录仪,适用于农业研究、食品、医药、化工、气象。 ^^温度记录仪制造厂商,精密制造,专业技术支持和完善...


想想,50年代到80年代的意大利,可能跟过去30年间中国的变迁类似,经济大恢复,人情巨变化,世事总变迁,只是显得比较急剧,置身于其中的小人物们,也就随波逐流得更加跌宕,漂移,怅然,迷失吧。


说回这部《天堂电影院》,早期时我肯定看过的,大致情节也记得的。这次能置身电影院中看一次,特别是在整个偌大的影城。在礼拜一的下午只有三个人观影,实在有包场的感觉,影院工作人员还是照样“温馨提馨”我戴上口罩。


电影中吸引我的细节,蛮多的,从衣服,场景、对白等等。先说说电影的字体吧,很80年代,有些pop的感觉,现在的眼光看来,是颇为怀旧的。


30年不回家的儿子,蛮有趣的,为什么他不回家呢?他在外面这30年代做啥呢?这些都是讲故事惯常布置好的“钩子”。



成年男主第一次亮相的镜头,先是从罗马地标的“共和宫”的全景开始,好像是叫这个名字,也可能记错,然后拉进到正在开车的他,然后是惹眼的奔驰轿车的车标,车头。从男主的穿着,神态,特别是很有象征意义的汽车,看来男主是在事业有成的。


然后是他躺在床上知道Alfredo去世后,因而怀想过往时穿的白色圆领体恤衫,袖口的螺纹,感觉是不错的设计。因为这样穿衬衫时穿着打底的话,衬衫袖管不会显得鼓。想到这,已经出戏。


电影在之后对小镇,对50年代意大利乡下的描摹,最令人感慰的就是过往与未来旅行的憧憬。意大利乡下,真是值得一游再游的好地方。



打动我的,是托托拿妈妈叫他买牛奶的50利拉,花掉买了电影票看戏,被等在广场上的妈妈抓个现行,然后Alfredo下班时碰巧看到,帮他打了圆场,说票是自己送的,然后又说电影散场,在地上发现了50里拉。


感动我的是,代入了自己小时候遇见类似棘手的事情时,也多希望有个Alfredo这样的社会大哥,帮帮忙,过难关,可惜记忆中没有,唯有自己事前小心,事后硬抗。


电影里,打孩子的场景不少,都帮着剧情推进了托托与Alfredo之间感情的增进。


另一个情节,也是托托因为藏在家里的电影菲林被烧,于是妈妈打他时,妈妈说等你爸爸回来再教训你,托托说出了爸爸已经死在战场上,不会回来了,旋即妈妈心态崩溃。



成年人会自己催眠,安慰,造梦,孩子则有时候好像比成年人显示,又没有成年人那么多愁善感或melancholia,脑子里忽然想到这个词,就这样吧。


写文章的时候,看了看《天堂电影院》的影评,三联有一篇说电影是生活中最好的陪伴云云。是的,电影里托托如果没电影院与放映室,确实显得会有些无聊,电影都不可能成立。可电影,也一样是普通人的“逃避时刻”,可以暂时在黑暗中,在既定生活轨道中,慢行或暂停一会儿。


多说几句放映室着火,托托那么年幼,把五大三粗的Alfredo拉下楼,让我有些出戏,当然这跟有些电影里戴那个年代肯定没有上市的卡地亚腕表,或是那个年都根本不流行的雪茄环径,还有那个年代应该还没被发明的衣服面料等等相比,也不算是那么硬的什么硬伤。



青少年时期托托与蓝眼睛的恋情,在荧幕中是算发生了的,但只要导演处理一下,诸如托托一觉醒来发现是梦之类的,统统很容易就能一笔勾销。单相思的浪漫,远多过双相情感的丰富交流,后来直接处理成女孩搬家了,下落不明了。


据说更长时长的电影版本里,女孩跟托托相约在电影院碰面,结果是Alfredo做了“法海”,跟小姑娘说托托不爱她之类的,希望托托能离开小镇,去奔赴远大前程。


确实,后来托托听了Alfredo的话,自己决定去罗马闯荡了。Alfredo车站送别那幕,紧抱着托托的手臂,说不管怎么样都别回来,回来也别找自己。Alfredo肯定是爱托托的,也不会乱给建议,害托托的。


不过,不管怎么样都别回来,回来也别相见,其实这里面有一些蛮神的意思的,设想你有个朋友,很久没见,混得好了,为他高兴,混得比较差,为他感伤。高兴是因为他世俗成功了,感伤是因为他世俗失败了。


可是,那个朋友,像托托,从离开开始,每天过的是怎么样的日子,过得怎么样?谁的人生,不管成功,还是失败,随着年纪的增长,与岁月的洗练,不是悲欣交加。


Alfredo经历过,现在不想说了,猜想托托也会有属于他的经历,听不听都是无谓。


电影结尾,那个Alfredo留给托托的菲林盒,帮导演收尾,为观众们找到了寄托,无数的吻戏合集。



这一个设置,实在是妙,因为第一,呼应了电影中之前在保守年代中Alfredo把电影吻戏删减的桥段,第二,电影中的吻戏,象征意义有很多层,第一是时代变得包容而进度,第二是人类的天性的释放,第三可能是Alfredo对托托的深情与垂爱。


没这个菲林盒,电影怎么收尾,难以想象。生活呢,有了什么,没有什么,也觉得,可能是一样难以想象。

英语翻译

Before we talk about the movie, let’s briefly mention the composer Ennio Morricone.


Half a month ago, on July 6th, Ennio Morricone, known as "the greatest film composer in history", passed away exactly one year ago.


He died at the age of 91, considered a high life; I have read articles in my memory, saying that he was a god in the field of film composition, and he has never been "really recognized" in the world of classical music. But this does not hinder his life's musical achievements. After all, the idiom "high music and widow" implies that music is high. Since it is so popular, it is probably not advanced enough. This is probably because of Morricone's quite popular secular achievements. It has affected the seriousness and academic degree of his music creation. Of course, this is just speculation and conjecture, which belongs to me.


What this article is about is also an amazing movie "Paradise Cinema" composed by Morricone.


Last month, domestic theaters re-screened the play that came out in 1989 and won the Oscar for Best Foreign Language Film the following year. The director is an authentic Sicilian Giuseppe Tornatore; on May 27, 1956, he was born in a small town on the island of Sicily, 10 kilometers near Palermo, adjacent to the Mediterranean. The town's name is Begheria.


I guess this town is very close to the town in "Paradise Cinema". When Ritoto was a child in the movie, it was also in the 1950s. Guessing many scenes in the play and enriching the characters will also be part of Tornatore's childhood memories.


The editor was born in Chuansha, a small town around Shanghai in the 1980s. Whether it is Sicily or Pudong, there may be similar places in the countryside. In movies, in life, as one of the few forms of entertainment for collective participation in the pre-consumerist era, there will always be one in the cinema. The people in the small town are not absolutely good or bad. They all have their own funny and flaws.


The cinema in Chuansha is a 1950s and 1960s-style building with a little Soviet style. There is the words Great Hall of the People directly above the entrance.


The people in the small town, like those in "Paradise Cinema", each have a vivid and plump image from each other's perspective and experience, and then gradually become rigid, and they will also get old and will be exposed to the new era. Throwing away by the tide, it seems like it is.



The newly developed low-power temperature recorder is suitable for agricultural research, food, medicine, chemical industry, and meteorology. ^^Temperature recorder manufacturer, precision manufacturing, professional technical support and perfection...


Think about it, Italy from the 1950s to the 1980s may be similar to the changes in China in the past 30 years. The economy has recovered greatly, the human relationship has changed, and the world has changed. It only appears to be sharper. The little people in it will follow the trend more. Ups and downs, drifting, stunned, lost.


Speaking of this "Paradise Cinema", I must have seen it in the early days, and I can remember the general plot. I can watch it once in the cinema this time, especially in the entire huge movie theater. On Monday afternoon, there were only three people watching the movie. It really felt like a private room. The theater staff still "warmly reminded me" I put on a mask.


There are many details in the movie that attract me, from clothes, scenes, dialogues and so on. Let me talk about the font of the movie first. In the 1980s, there was a pop feeling. From the current perspective, it is quite nostalgic.


The son who hasn't gone home for 30 years is quite interesting. Why doesn't he go home? What did he do outside in the 1930s? These are "hooks" that are customarily arranged for storytelling.



The first appearance of the adult male protagonist starts with a panoramic view of the Roman landmark "Republican Palace". It seems to be called by this name. You may remember it incorrectly. Then it pulls in to him who is driving, and then the eye-catching Mercedes-Benz sedan. Car logo, front of the car. Judging from the male protagonist’s clothes and demeanor, especially the symbolic car, it seems that the male protagonist is successful in his career.


Then he lay on the bed and knew that Alfredo had passed away, so he missed the white round-neck t-shirt that he wore in the past. The threads on the cuffs felt like a good design. Because this way, if you wear a primer when wearing a shirt, the sleeves of the shirt will not look bulging. Thinking of this, it's already a play.


The film's subsequent portrayal of the small town and the Italian countryside in the 1950s is the most comforting thing about the longing of travel in the past and the future. The Italian countryside is really a good place to visit again.



What struck me was that Totona asked his mother to buy 50 Lira of milk. He bought movie tickets and watched a show. The mother who was waiting in the square caught him. Then Alfredo happened to see it when he got off work and helped him beat him. Yuanchang said that the ticket was given by himself, and then said that the movie was over, and 50 lire was found on the ground.


What touched me was that when I had encountered something like a difficult thing when I was a child, I hoped that there would be a big social brother like Alfredo who would help and overcome difficulties. Unfortunately, there is no such thing in my memory. I only have to be careful beforehand and resist it afterwards.


In the movie, there are many scenes of beating children, all of which help the plot to promote the relationship between Toto and Alfredo.


Another plot is that Toto was burned because of the film that he hid at home, so when his mother beat him, her mother said to teach you when your father came back. Toto said that his father had died on the battlefield and would not come back. Soon my mother's mentality collapsed.



Adults will hypnotize, comfort, and dream by themselves. Children sometimes seem to show more than adults, and they are not as sentimental or melancholia as adults. This word suddenly comes to mind, so be it.


When I was writing the article, I read the film reviews of "Paradise Cinema". There was an article in Sanlian that said that movies are the best company in life. Yes, if the movie Ritoto didn't have a cinema and a screening room, it would indeed seem a bit boring, and the movie could not be established. But movies, too, are the "escape moments" of ordinary people. You can walk slowly or pause for a while in the dark, in the established life track.


Say a few more words about the fire in the projection room. Toto was so young that he pulled the five-big and three-thick Alfredo downstairs and made me have some drama. Of course, this is like wearing a Cartier watch that was definitely not on the market at that time in some movies, or that year. Compared with the cigar ring diameter that is not popular at all, and the clothing fabrics that should not have been invented in that era, they are not so hard.



The love affair between Toto and blue eyes as a teenager occurred on the screen, but as long as the director handles it, such as Toto wakes up and finds it is a dream, all can be easily wiped out. The romance of unrequited love is far more than the rich exchange of bipolar affection, and it was directly dealt with as a girl who moved and her whereabouts were unknown.


It is said that in the longer version of the movie, the girl and Toto met in the cinema, and it turned out that Alfredo did "Fa Hai" and told the little girl that Toto did not love her, and hoped that Toto could leave the town and go. Go to a great future.


Indeed, after listening to Alfredo's words, Toto decided to go to Rome. Alfredo station bid farewell to the scene, hugged Toto's arm, and said don't come back anyway, and don't find yourself when you come back. Alfredo must belong to Toto, and he will not give advice to him.


However, don’t come back anyway, and don’t see each other when you come back. In fact, there are some savage meanings in it. Suppose you have a friend who hasn’t seen you for a long time. Sentimental for him. Happy because he succeeded worldly, and sentimental because he failed worldly.


But, that friend, like Toto, has lived every day and how is it since he left? No matter who's life is success or failure, with the growth of age, and the refinement of the years, it is not a mixture of joy and sorrow.


Alfredo has experienced it, and I don't want to say it now. I guess Toto will have an experience that belongs to him. It is meaningless to listen to it.


At the end of the movie, the film box left by Alfredo to Toto helped the director to close the film and found sustenance for the audience, a collection of countless kisses.



This setting is really wonderful, because first, it echoes the scene in the movie that Alfredo cut the movie kiss scene in the conservative era. Second, the kiss scene in the movie has many layers of symbolism. The first is The era has become inclusive and progressing, the second is the release of human nature, and the third may be Alfredo's affection and love for Toto.


Without this film box, how the movie will end is unimaginable. In life, there is nothing, nothing, and I feel that it may be just as unimaginable.

ก่อนที่เราจะพูดถึงภาพยนตร์เรื่องนี้ เรามาพูดถึงนักแต่งเพลง Ennio Morricone กันก่อนดีกว่า


ครึ่งเดือนที่ผ่านมา ในวันที่ 6 กรกฎาคม เอนนิโอ มอร์ริโคเน หรือที่รู้จักกันในนาม "นักแต่งเพลงภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์" ได้เสียชีวิตลงเมื่อหนึ่งปีก่อน


เขาเสียชีวิตเมื่ออายุได้ 91 ปี ถือเป็นชีวิตที่สูงส่ง ฉันได้อ่านบทความในความทรงจำของฉัน โดยบอกว่าเขาเป็นพระเจ้าในวงการภาพยนตร์ และเขาไม่เคย "รู้จัก" ในโลกดนตรีคลาสสิกมาก่อนเลย แต่สิ่งนี้ไม่ได้ขัดขวางความสำเร็จทางดนตรีในชีวิตของเขา ท้ายที่สุด สำนวน "high music and widow" หมายความว่า ดนตรีสูง เนื่องจากเป็นที่นิยมมาก จึงไม่ก้าวหน้าพอ อาจเป็นเพราะความสำเร็จทางโลกที่ค่อนข้างเป็นที่นิยมของ Morricone มันส่งผลกระทบต่อความจริงจังและระดับการศึกษาของการสร้างดนตรีของเขา แน่นอน นี่เป็นเพียงการเก็งกำไรและการคาดเดาซึ่งเป็นของฉัน


บทความนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับภาพยนตร์ที่น่าทึ่งเรื่อง "Paradise Cinema" ที่แต่งโดย Morricone


เมื่อเดือนที่แล้ว โรงภาพยนตร์ในประเทศได้ฉายละครที่ฉายในปี 1989 และได้รับรางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมในปีต่อไป ผู้กำกับคือ Giuseppe Tornatore ชาวซิซิลีแท้ๆ เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 1956 เขาเกิดในเมืองเล็กๆ บนเกาะซิซิลี ใกล้ปาแลร์โม 10 กิโลเมตร ติดกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ชื่อเมืองคือ เบเกเรีย


ฉันเดาว่าเมืองนี้อยู่ใกล้กับเมืองมากใน "Paradise Cinema" เมื่อ Ritoto ยังเป็นเด็กในหนัง ก็เป็นช่วงปี 1950 เช่นกัน การคาดเดาฉากต่างๆ มากมายในบทละครและการเพิ่มคุณค่าให้กับตัวละครจะเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำในวัยเด็กของ Tornatore ด้วย .


บรรณาธิการเกิดที่ Chuansha เมืองเล็ก ๆ รอบเซี่ยงไฮ้ในทศวรรษ 1980 ไม่ว่าจะเป็นซิซิลีหรือผู่ตง อาจมีสถานที่ที่คล้ายกันในชนบท ในภาพยนตร์ ในชีวิต เป็นหนึ่งในไม่กี่รูปแบบของความบันเทิงสำหรับการมีส่วนร่วมร่วมกันใน ยุคก่อนผู้บริโภคย่อมมีอยู่ในโรงหนังเสมอ คนในเมืองเล็ก ๆ ไม่ได้ดีหรือเลวอย่างแน่นอน ล้วนมีความตลกขบขันและข้อบกพร่องในตัวเอง


โรงภาพยนตร์ใน Chuansha เป็นอาคารสไตล์ปี 1950 และ 1960 ที่มีสไตล์โซเวียตเล็กน้อย มีคำว่า Great Hall of the People อยู่เหนือทางเข้าโดยตรง


คนในเมืองเล็ก ๆ เช่นเดียวกับใน "Paradise Cinema" แต่ละคนมีภาพที่สดใสและอวบอิ่มจากมุมมองและประสบการณ์ของกันและกัน แล้วค่อยๆ กลายเป็นคนเข้มงวด และพวกเขาก็จะแก่เฒ่าและเปิดรับยุคใหม่ โยนทิ้งไปตามกระแสน้ำก็เหมือนกับว่า



เครื่องบันทึกอุณหภูมิพลังงานต่ำที่พัฒนาขึ้นใหม่นี้เหมาะสำหรับการวิจัยทางการเกษตร อาหาร ยา อุตสาหกรรมเคมี และอุตุนิยมวิทยา ^^ผู้ผลิตเครื่องบันทึกอุณหภูมิ การผลิตที่แม่นยำ การสนับสนุนทางเทคนิคอย่างมืออาชีพ และความสมบูรณ์แบบ...


ลองคิดดู อิตาลีในช่วงทศวรรษ 1950 ถึง 1980 อาจคล้ายกับการเปลี่ยนแปลงของจีนในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา เศรษฐกิจฟื้นตัวอย่างมาก ความสัมพันธ์ของมนุษย์เปลี่ยนไป และโลกก็เปลี่ยนไป ดูเหมือนจะเฉียบคมขึ้นเท่านั้น คนตัวเล็กจะตามกระแสมากขึ้น มีขึ้น มีลง ดริฟ งง แพ้


พูดถึง "พาราไดซ์ ซีเนม่า" เรื่องนี้ต้องเคยดูตั้งแต่สมัยแรกๆ เลย จำเนื้อเรื่องทั่วๆ ไปได้ รอบนี้ดูได้ครั้งเดียวในโรงหนังโดยเฉพาะในโรงหนังใหญ่ๆ เต็มโรง บ่ายวันจันทร์มี ดูหนังกันแค่สามคน รู้สึกเหมือนเป็นห้องส่วนตัวจริงๆ เจ้าหน้าที่โรงหนังยัง "เตือนฉันอย่างอบอุ่น" ฉันสวมหน้ากาก


มีรายละเอียดมากมายในภาพยนตร์ที่ดึงดูดผมตั้งแต่เสื้อผ้า ฉาก บทสนทนา และอื่นๆ ขอพูดถึงฟอนต์ของหนังก่อนนะครับ ในช่วงปี 1980 ได้อารมณ์ป๊อป จากมุมมองปัจจุบันค่อนข้าง คิดถึง


ลูกชายที่ไม่กลับบ้านมา 30 ปี ค่อนข้างน่าสนใจ ทำไมเขาไม่กลับบ้าน เขาไปทำอะไรข้างนอกในช่วงทศวรรษที่ 1930 พวกนี้คือ "ตะขอ" ที่ปกติจะจัดเรียงไว้สำหรับการเล่าเรื่อง



การปรากฏตัวครั้งแรกของตัวเอกชายที่โตเต็มวัยเริ่มด้วยทัศนียภาพแบบพาโนรามาของสถานที่สำคัญของโรมัน "พระราชวังรีพับลิกัน" ดูเหมือนชื่อนี้จะถูกเรียก คุณอาจจำผิด แล้วมันก็ดึงเข้าหาผู้ที่กำลังขับรถอยู่ Mercedes-Benz Sedan ที่สะดุดตา โลโก้รถด้านหน้ารถ ดูจากเสื้อผ้าและท่าทางของพระเอกโดยเฉพาะรถสัญลักษณ์ ดูเหมือนว่าพระเอกจะประสบความสำเร็จในอาชีพการงานของเขา


จากนั้นเขาก็นอนลงบนเตียงและรู้ว่าอัลเฟรโดเสียชีวิตแล้ว เขาจึงพลาดเสื้อยืดคอกลมสีขาวที่เขาสวมในสมัยก่อน ด้ายที่แขนเสื้อให้ความรู้สึกเหมือนมีดีไซน์ที่ดี เพราะวิธีนี้ถ้าคุณใส่ เป็นไพรเมอร์เวลาใส่เสื้อแขนจะดูโปนไม่ขึ้น คิดๆ ดูเล่นๆ


ภาพต่อมาของภาพยนตร์เรื่องนี้เกี่ยวกับเมืองเล็กๆ และชนบทของอิตาลีในทศวรรษ 1950 เป็นสิ่งที่ปลอบโยนที่สุดเกี่ยวกับความปรารถนาที่จะเดินทางทั้งในอดีตและในอนาคต ชนบทของอิตาลีเป็นสถานที่ที่น่าไปเยือนอีกครั้งจริงๆ



ที่โดนใจผมคือโทโทน่าชวนแม่ไปซื้อนม 50 ลีร่า ซื้อตั๋วหนังดูละคร แม่ที่รออยู่ที่จัตุรัสก็ทัก


阅读 0
分享