88888.gif

QQ图片20210330155559.jpg   状元作文

昔年葵花开

2021-07-19

我不由得驻足,再不能挪开我的目光。


路边,一个个小花摊上,摆着几大束向日葵,开得热烈又奔放,没什么艳丽颜色,却极尽鲜活,挨着挤着,兴奋着欣喜着,对这世界有种初见的懵懂。


望着望着,又忆起家乡的那缕葵香。


家乡老屋前,有片葵花田。那朵朵的葵,扁扁的绿叶在风中婆娑,那一个个大花盘,就开在叶间,很爽朗地笑着。正午,毒辣的太阳炙烤着大地,也煸着那朵朵的葵,似是要把那仅存的丁点水分吃干抹净,但它们却像没感觉似的抬起了头,向着阳光的方向使劲张望,像对遥远的地方怀了无限的向往,蓄着劲要去追寻。每一片花瓣,都贮蓄着生命的能量,黄的耀眼,浓烟滚滚,是片冲不淡,化不开的晴。风吹,花浪翻滚,一波又一波,像黄绸缎铺张开来,淹没了劳作其中的农人。我不禁觉得,自己也成为一株葵苗了。嗅着那太阳烤出的葵香,那景象,镌刻在心里,永生难忘。


日子一天天过去,花盘中的瓜子也一日日成型,饱满,渐渐变得肥美丰腴。它们吸足了阳光和花香,活像勤快的妇女,成熟又有韵味。村民们剪下花盘,轻轻敲,一颗颗瓜子,像一个个欢快的娃娃,带着丰收的喜悦,蹦蹦跳跳地落到大竹匾中。我总会忍不住将头探进去,微微阖眼,享受的深深吸气——是阳光的味道啊,多少滴乡亲们日夜劳作洒下的汗,多少风雨烈日的锤炼,浓缩于这瓜子的小小躯体里,从那时起,我就坚信葵是村庄的根,而瓜子,则是农人心尖上的魂。


收得的瓜子,生吃已很有滋味了,但经过炒制,会散发出更香美的味道。还记得那间大黑瓦房里,排排的炉灶吐着狂乱的火舌,健壮的汉子们手持铁铲,身姿矫健,飒爽。指挥着锅中热烈的舞曲——坝上淘来的细砂,混上粗盐,先在锅里炒热,再放入瓜子不停翻炒,锅中的一片灰黄随着铁铲的动作上下翻飞,画出道道优美的弧度。巧妇们则屏息凝神地守着炉膛,手中添柴扇风的动作也是爽快利落,火候是关键,全由她们一手掌控。两人配合的永远那么默契,也不顾被沙子迷蒙的眼角,被热浪灼出的汗水,黑红的脸庞上映射的,都是得偿所愿的满足与希望。


几缕斜阳爬上树梢,吃着瓜子,在河边小憩,靠着那棵粗壮的香樟树,指腹捻着树皮上粗糙的沟沟壑壑。抬眼望,天上云卷云舒,河面浩淼荡漾。黄昏悄然而至,河面上照应着的一角蓝天不经意间变换,由湛蓝幻化成了浅黄,鹅黄橘黄,又渐渐融成一片紫色,很深很深的紫色,这片紫又忽得被搅散了——船家轻摇桨头,在细密的杨柳梢头后缓缓移过。水,天,融成一色,绚丽的能让人在瞬间被淹没。


而今,我与那缕记忆深处的葵香已阔别多年,但那丝花魂,连带着乡愁仍萦绕心底,缠绵的,都是葵的味道,长长久久。


昔年,葵花开着,今日,我捧着满满一束的葵,浸泡在一方暖阳里,徜徉在细碎的回忆。蓝天白云,天地绵亘,我会永远有颗如葵一般灿烂的心,无论走了多远,那名为乡愁,日思夜念的梦中,仍有着漫山葵花,烈阳下盛放,惹我牵挂。

ฉันอดไม่ได้ที่จะหยุดและไม่สามารถละสายตาได้อีกต่อไป


ข้างทางมีแผงขายดอกไม้เล็กๆ ไม่กี่ร้าน ที่มีดอกทานตะวันช่อใหญ่สองสามดอก บานสะพรั่งอย่างอบอุ่นและไร้ซึ่งสีสันใดๆ อันสวยงาม แต่สดมาก อัดแน่นอยู่ติดกัน ตื่นเต้นและเบิกบานใจด้วย ความโง่เขลาชนิดหนึ่งของโลกนี้ . .


เมื่อมองไปรอบๆ ฉันก็นึกถึงกลิ่นของดอกทานตะวันในบ้านเกิด


มีทุ่งทานตะวันอยู่หน้าบ้านเก่าในบ้านเกิดของฉัน ดอกทานตะวันบานและใบไม้สีเขียวแบนปลิวไปตามสายลม และดอกไม้บานใหญ่กำลังเบ่งบานท่ามกลางใบไม้ยิ้มอย่างอบอุ่น ในตอนเที่ยงดวงอาทิตย์ที่เป็นพิษได้แผดเผาพื้นโลกและยังแผดเผาดอกทานตะวันที่ผลิบานราวกับจะเช็ดน้ำที่เหลืออยู่เล็กน้อย แต่พวกเขาเงยหน้าขึ้นราวกับว่าพวกเขาไม่รู้สึกและหันไปทางดวงอาทิตย์ ทิศทาง ดูแข็งแรงราวกับความปรารถนาอันหาที่สิ้นสุดไม่ได้สำหรับสถานที่ห่างไกล และเขากระตือรือร้นที่จะไล่ตามมัน แต่ละกลีบมีพลังแห่งชีวิต สีเหลืองพร่างพราย ควันพวยพุ่ง เป็นความใสที่ไม่เจือจางหรือละลาย ลมพัด เกลียวคลื่น ซัดสาดกระจายเหมือนผ้าไหมสีเหลืองและผ้าซาติน ท่วมท้นชาวนาที่ทำงานในนั้น ฉันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าฉันกลายเป็นต้นอ่อนทานตะวันไปแล้ว ดมกลิ่นดอกทานตะวันที่อบอวลไปด้วยแสงแดด ฉากที่ตราตรึงในหัวใจจะไม่มีวันจดจำตลอดไป


เมื่อเวลาผ่านไป เมล็ดแตงโมในถาดดอกไม้ก็ก่อตัวขึ้น อวบขึ้น และค่อยๆ อวบอ้วนขึ้น พวกเขาดูดแสงแดดเพียงพอและกลิ่นหอมของดอกไม้ เหมือนกับผู้หญิงที่ขยัน เป็นผู้ใหญ่และมีเสน่ห์ ชาวบ้านตัดถาดดอกไม้แล้วเคาะเบา ๆ เมล็ดพืชเช่นตุ๊กตาร่าเริงตกลงไปในแผ่นไม้ไผ่ขนาดใหญ่ด้วยความปิติยินดีในการเก็บเกี่ยว อดไม่ได้ที่จะเอาหัวเข้าไป หลับตาลงเล็กน้อย สูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างเพลิดเพลิน - มันคือกลิ่นของแสงแดด เหงื่อจากงานของผู้คนทั้งกลางวันและกลางคืน กี่อารมณ์ของลม และฝนที่กระจุกตัวอยู่ในเมล็ดแตงนี้ ในร่างกายเล็กๆ ของเขา ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็เชื่ออย่างมั่นคงว่าดอกทานตะวันเป็นรากของหมู่บ้าน และเมล็ดแตงโมเป็นจิตวิญญาณของชาวไร่


เมล็ดแตงที่เก็บเกี่ยวแล้วจะอร่อยมากเมื่อรับประทานดิบๆ แต่หลังจากทอดแล้วจะมีกลิ่นหอมมากขึ้น ฉันยังจำแถวเตาในห้องใหญ่ที่ปูกระเบื้องสีดำที่มีลิ้นไฟลุกโชน และชายฉกรรจ์ถือพลั่วด้วยท่าทางที่แข็งแรงและหน้าด้าน ขับกล่อมรำพึงรำพันในหม้อทรายละเอียดจากเขื่อน คลุกเกลือหยาบ ทอดในหม้อก่อน แล้วใส่เมล็ดแตงโมลงไปผัดต่อไปเรื่อยๆ ชิ้นส่วนสีเทาอมเหลืองในหม้อตามการกระทำของพลั่ว บินขึ้นและลงวาดส่วนโค้งที่สวยงาม ผู้หญิงที่ฉลาดปกป้องเตาด้วยความหอบและการเพิ่มไม้และพัดในมือก็สดชื่นและเรียบร้อยด้วยความร้อนเป็นกุญแจสำคัญและพวกเขาทั้งหมดถูกควบคุมด้วยมือเดียว ทั้งสองให้ความร่วมมือโดยปริยายตลอดไป ไม่ว่าดวงตาจะเต็มไปด้วยทราย เหงื่อที่แผดเผาจากคลื่นความร้อน และใบหน้าสีดำแดงก็สะท้อนออกมา ล้วนเป็นความพอใจและหวังว่าจะได้สิ่งที่ต้องการ .


พระอาทิตย์อัสดงสองสามดวงปีนขึ้นไปบนยอดไม้ กินเมล็ดแตง พักผ่อนริมแม่น้ำ พิงต้นการบูรที่แข็งแรง หมุนลำห้วยขรุขระบนเปลือกไม้ มองขึ้นไป เมฆลอยอยู่บนท้องฟ้า และแม่น้ำเป็นคลื่น ยามเย็นมาถึงอย่างเงียบๆ และมุมของท้องฟ้าสีฟ้าที่สะท้อนบนผิวแม่น้ำเปลี่ยนไปโดยไม่ได้ตั้งใจ จากสีฟ้าครามเป็นสีเหลืองอ่อน ห่านสีเหลืองและสีส้ม และค่อยๆ ละลายเป็นสีม่วง สีม่วงเข้มและลึกมาก และสีม่วงนี้ก็กระจัดกระจายไปในทันใด . —— คนพายเรือส่ายหัวไม้พายเบา ๆ แล้วค่อยๆ เคลื่อนไปข้างหลังปลายต้นหลิวที่หนาแน่น น้ำและท้องฟ้ารวมกันเป็นสีเดียว และความงดงามสามารถทำให้ผู้คนจมน้ำได้ในพริบตา


ทุกวันนี้ฉันแยกจากกุยเซียงที่หยั่งรากลึกมาหลายปีแล้ว แต่จิตวิญญาณของดอกไม้นั้นยังคงวนเวียนอยู่ในใจฉันถึงแม้จะคิดถึงบ้าน อ้อยอิ่ง เป็นกลิ่นของดอกทานตะวันที่คงอยู่ยาวนาน


ในปีที่ผ่านมา ดอกทานตะวันกำลังเบ่งบาน วันนี้ ฉันกำลังถือดอกทานตะวันช่อหนึ่ง นอนอาบแดดอุ่นๆ ท่องไปในความทรงจำ ท้องฟ้าสีคราม เมฆขาว ท้องฟ้าและผืนดินไม่มีที่สิ้นสุด ฉันจะมีหัวใจที่สดใสดั่งดอกทานตะวันเสมอ ไม่ว่าฉันจะไปไกลแค่ไหน ในความฝันแห่งความคิดถึง กลางวันและกลางคืน ยังมีดอกวาซาบิเบ่งบาน ใต้แสงแดดแผดเผา ฉันเป็นห่วง




阅读 1
分享