88888.gif

QQ图片20210330155559.jpg   状元作文

花开的声音

2021-07-16

一切安静了,一切多美好。不在乎窗外的车水马龙,不在乎世界的喧闹。我听见花开的声音,暖暖的。


——题记


那一个夜晚,灯亮到黎明。奶奶一下下敲击键盘,查找资料的声音,都成了我岁月中的小花,无声的绽放着,不惹人注目却又轰轰烈烈。


我乘坐在大巴上。夕阳欲坠,天边酒红色的云彩像是孩子用笔乱涂上去的,竟成了天使的模样。我在一排排房屋中穿梭,屋顶上空,袅袅炊烟在空中飘荡。


眼前的一切,犹如那法国油画般肆意张扬。


村口,爷爷奶奶在大树下徘徊,往我这望着。确认是我后,两个老人摇摇晃晃的向我跑来。爷爷年轻时,是村里的村支书,我们村里发大水时,是爷爷带领大家治水。奶奶年轻时,是村里的村医,救治过好多条生命,她和我说过,医生的天职在于救死扶伤。爷爷接过我的箱子,奶奶送来无数的关心“哎呀哎呀!来了!快快快,奶奶带你回家吹空调,热坏了吧...”奶奶站在我面前——她比我矮不少,甚至有点手舞足蹈,显得有点不知所措。我挽着她的手,就像是领着一个“老小孩”。奶奶骄傲的向村里的人“展示”着我,他们纷纷投来了羡慕的目光。回到家后,我看电视,他们看我。我笑,他们也笑。


吃饭时,奶奶端出了一盘盘美味佳肴,看得出来他们准备了很久。都是大鱼大肉,却不怎么合我的胃口,吃了几块土豆,便放下了碗筷。“怎么了这是,奶奶做的菜不合胃口吗?想吃什么来跟奶奶说。”“可乐鸡翅。”奶奶尴尬的笑了笑,看着爷爷。“没事,不吃也行啊。”我上楼去了,好不容易放松一次,我倒头就睡。


半夜,我起来上厕所 看到爷爷奶奶的卧室还亮着。爷爷奶奶平时不是睡得很早吗?今天怎么...我朝里边探了探头。奶奶坐在电脑前,用笨拙的手指敲击着键盘,手弯曲着,伸不直。爷爷在一旁戴着老花镜,一边拿着本子记录着什么,一边指着电脑给奶奶纠正“哎呀!错啦!”声音很小,似乎是怕把我吵醒。我仔细的瞅了瞅电脑屏幕上的字,可乐鸡翅...。我听着奶奶敲击键盘的声音,它们都犹如小花般,在我耳边绽放,我听见了花开的声音。我倚在门上,晚风从窗户吹进,它吹动着我的发丝,却未吹动我心里的愧疚。键盘声穿入耳中,泪水流到嘴角,咸咸的却又甜甜的。


第二天午饭,桌上多了一道菜——可乐鸡翅。味道和平时的相差不少,但我却吃的干干净净。“怎么样啊,还想吃什么吗?”奶奶见我吃了个精光,乐呵呵的。我强忍着泪水,心里有一堆菜名,却怎么也说不出口。“我想吃红烧肉,奶奶烧的红烧肉。”“好。”奶奶迈着那不利索的小脚,跑到厨房端来了红烧肉。我逼着自己吃了很多。爷爷奶奶相视一笑,我的泪水怎么也止不住了。


在回家的路上,看着窗外日暮下的街道出了神。想起了那个灯亮到黎明的夜晚,弯曲的手指,笨拙的技术,两人的窃窃私语,还有那敲击键盘发出的小花绽放的声音。也许爱就藏在那份疲倦当中了吧,而我也真正懂得了应该怎样去爱他们。


那一个夜晚,灯亮到黎明。我听见花开的声音,那是世界上最美的乐章

ทุกอย่างเงียบสงบทุกอย่างสวยงาม ไม่สนใจการจราจรที่คับคั่งนอกหน้าต่าง ไม่สนใจเสียงของโลก ได้ยินเสียงดอกไม้บาน อบอุ่น


--จารึก


คืนนั้นไฟเปิดจนถึงรุ่งสาง คุณยายเคาะแป้นพิมพ์และค้นหาข้อมูล เสียงของเวลาของฉันกลายเป็นดอกไม้เล็ก ๆ ในชีวิตของฉัน เบ่งบานอย่างเงียบ ๆ ไม่เกะกะ แต่มีพลัง


ฉันนั่งรถบัส อาทิตย์อัสดงกำลังตก และเมฆสีเบอร์กันดีบนขอบฟ้าดูเหมือนจะถูกวาดโดยเด็กด้วยปากกา และกลายเป็นรูปนางฟ้า ฉันเดินผ่านแถวบ้าน และเหนือหลังคา ควันลอยอยู่ในอากาศ


ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าฉันเหมือนกับภาพเขียนสีน้ำมันของฝรั่งเศส


ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน ปู่ย่าตายายเดินเตร่อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่มองมาที่ฉัน หลังจากยืนยันว่าเป็นฉัน ชายชราสองคนก็เดินโซเซมาทางฉัน ตอนคุณปู่ยังเด็ก เขาเป็นเลขาปาร์ตี้ประจำหมู่บ้าน ในหมู่บ้าน เมื่อน้ำท่วมในหมู่บ้านของเรา ปู่ของเขา เป็นคนพาทุกคนมาควบคุมน้ำ เมื่อยายฉันยังเด็ก เธอเป็นหมอประจำหมู่บ้านในหมู่บ้าน เธอรักษามาหลายชีวิต เธอบอกฉันว่าหน้าที่ขอบเขตของแพทย์คือการช่วยเหลือผู้ตายและรักษาผู้บาดเจ็บ คุณปู่รับกล่องฉันไป ส่วนคุณยายก็ส่งความกังวลมานับไม่ถ้วน "โอ้ มา! เร็วๆ นี้ คุณยายจะพาคุณกลับบ้านและเป่าลมร้อน อากาศร้อนมาก..." คุณย่ายืนอยู่ตรงหน้าฉัน-เธอดีกว่าฉัน สั้นมาก แม้แต่จ๊อกกิ้งเล็กน้อย ดูเหมือนรู้สึกหนักใจเล็กน้อย ฉันจับมือเธอราวกับเป็นผู้นำ "เด็กแก่" คุณยาย "แสดง" ให้ฉันเห็นแก่ผู้คนในหมู่บ้านอย่างภาคภูมิใจและทุกคนก็อิจฉาตาร้อน เมื่อฉันกลับถึงบ้าน ฉันดูทีวีและพวกเขาก็ดูฉัน ฉันหัวเราะ และพวกเขาก็หัวเราะด้วย


ระหว่างทานอาหาร คุณย่านำจานอร่อยๆ ออกมา ซึ่งแสดงว่าเตรียมอาหารมาเป็นเวลานานแล้ว พวกมันล้วนเป็นปลาและเนื้อตัวโตแต่พวกมันไม่เหมาะกับความอยากอาหารของฉันมากนักหลังจากกินมันฝรั่งไปสองสามชิ้นแล้วพวกเขาก็วางภาชนะบนโต๊ะอาหารและตะเกียบลง อาหารที่ยายทำไม่น่าทานหรือ บอกคุณยายว่าอยากกินอะไร" "ปีกไก่โค้ก" คุณยายยิ้มอย่างเคอะเขินแล้วมองคุณปู่ “ไม่เป็นไร ไม่ต้องกินหรอก” ผมเดินขึ้นไปชั้นบนแล้วผ่อนคลายในที่สุด ผมก็ผล็อยหลับไป


กลางดึก ฉันลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำและเห็นว่าห้องนอนของปู่ย่าตายายของฉันยังเปิดอยู่ ปกติปู่ย่าตายายไม่เข้านอนเร็วหรือ? ทำไมวันนี้... ฉันแหย่โพรบเข้าไปข้างใน คุณยายนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เคาะแป้นพิมพ์ด้วยนิ้วที่งุ่มง่าม มือของเธองอและไม่ตรง คุณปู่สวมแว่นอ่านหนังสือ ขณะถือสมุดจดบันทึกอะไรบางอย่าง ขณะที่ชี้ไปที่คอมพิวเตอร์เพื่อแก้ไขคุณยาย "อ้าว! ผิด!" เสียงนั้นเบามาก ราวกับว่าเขากลัวที่จะปลุกฉันให้ตื่น ผมมองดูคำในจอคอมพิวเตอร์ ปีกไก่โคล่า... ฉันฟังเสียงคุณยายเคาะคีย์บอร์ด พวกมันบานในหูเหมือนดอกไม้เล็กๆ และฉันได้ยินเสียงดอกไม้บาน ฉันเอนตัวไปที่ประตู และสายลมยามเย็นพัดเข้ามาจากหน้าต่าง มันกำลังพัดผมของฉัน แต่มันไม่ได้พัดความรู้สึกผิดในใจฉัน เสียงคีย์บอร์ดแทงเข้าหูฉัน น้ำตาก็ไหลที่มุมปากฉัน เค็มแต่หวาน


มื้อเที่ยงวันรุ่งขึ้นมีปีกไก่แบบโต๊ะโคล่า รสชาติค่อนข้างต่างจากปกติ แต่ผมกินอย่างสะอาด “เป็นอย่างไรบ้าง อยากกินอะไรอีก” คุณยายดีใจมากเมื่อเห็นว่าฉันกินข้าวหมดแล้ว ฉันกลั้นน้ำตาไว้ มีชื่ออาหารมากมายอยู่ในใจ แต่ฉันพูดไม่ออก "ฉันอยากกินหมูตุ๋นกับหมูตุ๋น หมูตุ๋นของคุณยาย" "ก็ได้" คุณยายวิ่งไปที่ครัวและเอาขาหมูตุ๋นของเธอมา ฉันบังคับตัวเองให้กินเยอะ คุณย่าและคุณย่ามองหน้ากันแล้วยิ้ม น้ำตาฉันไหลไม่หยุด


ระหว่างทางกลับบ้าน มองถนนใต้พระอาทิตย์ตกนอกหน้าต่าง ฉันก็ตกตะลึง ฉันจำคืนที่แสงไฟสว่างไสวได้จนถึงรุ่งสาง นิ้วที่คดเคี้ยว เทคนิคที่เงอะงะ เสียงกระซิบของทั้งสองคน และเสียงดอกไม้เล็กๆ ที่เบ่งบานจากแป้นพิมพ์ บางทีความรักก็ซ่อนอยู่ในความเหน็ดเหนื่อยนั้น และฉันก็รู้วิธีที่จะรักมันจริงๆ


คืนนั้นไฟเปิดจนถึงรุ่งสาง ได้ยินเสียงดอกไม้บานเป็นการเคลื่อนไหวที่สวยงามที่สุดในโลก


阅读 0
分享